Dit is geen makkelijk bericht voor me om te schrijven. Maar diegenen die me persoonlijk kennen, weten dat ik geen doekjes wind om vervelend nieuws. Dus daarom meteen maar: Mijn lieve mama heeft hersenkanker. Glioblastoma Multiforma. Oftewel de meest agressieve vorm van hersenkanker. Vorige week hebben we te horen gekregen dat, na een half jaar van behandelen, de artsen geen mogelijkheden meer zien om mijn moeder verder te behandelen. De kanker is te agressief en is eigenlijk niet meer tegen te werken.
Vorig jaar mei, de 29e om precies te zijn, kregen voor het eerst te horen dat er tumoren in mijn moeders hoofd zaten. Ze had rare klachten en uitvalverschijnselen in haar rechterhand en de huisarts verwees haar door naar de neuroloog. Al vrij snel, ongeveer twee maanden later, kregen we te horen dat het primaire hersenkanker was. Daarop volgde een intensieve behandeling van chemo en bestraling.
Sinds het begin van dit schooljaar hebben we een lange, stressvolle periode achter de rug van onderzoeken, veel tegenvallende berichten, kleine oplevingen, vervelende medicatie en een steeds verdere terugval van mijn moeder. De kanker is zodanig agressief dat het gewoonweg niet meer tegen te houden was.
Vorige week woensdag hoorden we dit nieuws. Mama heeft weken tot maanden en we hebben geen idee wat ons nog meer te wachten staat qua uitval en andere verschijnselen die veroorzaakt zullen worden omdat de kanker zich verspreidt in haar hersenen en zich overal kan manifesteren.
Te zeggen dat het een moeilijke periode is geweest en zal zijn voelt aan als een understatement. Sterker, we zijn erg goed geworden in het maken van understatements…
Mama wordt 6 februari 59 jaar. In een tijdsbestek van negen maanden is ze veranderd van een actieve, betrokken moeder en oma, in een deels verlamde, sterk hulpbehoevende vrouw. Medicatie heeft haar uiterlijk veranderd en samen met de kanker verandert haar wezen ook langzamerhand in een schim van wie ze was.
Ik heb hier niet eerder over willen schrijven, omdat ik het niet de plek vond om dit te delen. De blog en de interactie met jullie bleek een soort uitvlucht en afleiding die ik ontzettend nodig had. Ik kon mij ook op andere dingen concentreren om te voorkomen dat alles, echt alles alleen maar om kanker en dood draait. Maar na dit nieuws leek het me toch beter jullie ook op de hoogte te stellen.
De steun die vanuit onze omgeving krijgen is namelijk overweldigend. De familie is closer dan ooit, dingen worden uitgesproken, opgehaald en gladgestreken. Vrienden en kennissen komen langs en helpen daar waar nodig. Al is het alleen maar met een kaart of een kleinigheidje. Dat ze aan mijn ouders denken en voor hun bidden is al zoveel steun, dat ik dat niet met woorden kan omschrijven.
Ook ik ervaar hoe fijn het is om in een hechte gemeenschap te wonen. De kinderen kunnen in een mum van tijd opgevangen worden, op school leven ze mee, vriendinnen komen onaangekondigd aan met warme omhelzingen, lieve woorden en lekkere dingetjes. Simon heeft de ruimte om thuis te werken mocht ik snel weg moeten. Iedereen helpt mee.
Het wordt daardoor niet makkelijker maar wel draaglijker. Feit blijft dat ik heel binnenkort mijn moeder zal moeten missen hier. Door het geloof weet ik dat dat gemis tijdelijk is, maar de mens hangt zo aan dit leven en om geliefden te moeten missen doet pijn, erg veel pijn.
Samen met m’n vader ben ik mantelzorger en er is hulp van thuiszorg en huisarts. Praktisch gezien is alles op de rit. We kunnen ons nu echt concentreren op quality time en het ophalen van oude en maken van nieuwe herinneringen. Ik worstel erg met het komende verlies, maar probeer o.a. door middel van deze blog de relatie met mijn moeder levend te houden en ook over andere dingen te praten en mee bezig te houden. Bakken en koken doe ik nu ook deels voor haar en m’n vader. Het krijgt zo een andere betekenis.
Acties, nieuwe adverteerders, leuke reacties en ideeën om over te schrijven bespreek ik nog altijd met haar en het is een kleine ontsnapping uit de beperkte wereld van haar ziekbed. Het plezier dat we van de blog en indirect jullie hebben, is erg groot! Wie kent het lied ‘Tel uw zegeningen’? Nou, dit is er zo eentje.
Voorlopig blijf ik dus gewoon hier lekker bezig. Ik heb de ruimte gekregen om af en toe even pas op de plaats te nemen als dat nodig is. En het feit alleen al dat dat mogelijk is, geeft mij erg veel rust. Ik grapte gisteren met een vriendin dat het kennelijk Blue Monday was. Onzinnig concept eigenlijk. ‘Saaie maandagen? Voorspelbare dinsdagen? Kom maar op!’ zeiden we tegen elkaar. Diezelfde vriendin wenste mij een heel kalm en voorspelbaar nieuw jaar.
Ik moet er nog om glimlachen 🙂
Hoe dan ook. Wat ik nog wilde zeggen is dat ik enorm blij ben met jullie. En dat ik ook blij ben eindelijk dit met jullie te delen. Tijd is kostbaar, mensen zijn kostbaar en maar weinig mensen hebben het echt makkelijk. Knuffel vandaag iemand waar je heel veel van houdt en zeg dat dan ook tegen diegene. Ik ben nu ook aan het inhalen…
Liefs,
Heleen
